Een dag met een gouden randje.

Soms heb je van die dagen dat het allemaal net even lekkerder dan anders gaat. Zo'n dag was het vandaag. Niet dat hij goed begon; oh neen. Ik zat om 8 uur bij de mondhygieniste. Kort na mij kwam er een man binnen. Toen de mondhygieniste de wachtkamer in kwam vroeg ze: "Heb jij wel een afspraak?""Ik: "Ik dacht het wel, maar als jij denkt van niet, zal jij wel gelijk hebben." Zat ik er toch twee weken te vroeg, zeg. Tsk. En dat na een hoop gehaast, want niet al te vroeg opgestaan. Jammer. Maar: Ik was al wel in de kleren, en dat schiet dan meteen al lekker op.

Vriendinnetje smste of mee ging pumpen. Prima plan; ik was nog niet geweest van de week. Na de les zaten we natuurlijk weer veel te lang aan de koffie na te beppen, dus was ik pas om 12 uur thuis: Weg ochtend. Ik kreeg een ongelovelijke wegtrekker, en besloot even een kleine powernap te doen. Tenslotte had ik Jongste beloofd dat ik vanmiddag met hem mee zou gaan om post te bezorgen, en dat zijn heel wat kilometertjes op de fiets. Terwijl ik zelden fiets!

Om 13.30 uur was ik helemaal weer kwik en fris, en nadat Jongste uit school kwam, togen we om half drie met de fiets en een grote tas vol post om te gaan bezorgen. Het was mooi helder weer, wel een beetje fris, maar toch lekker. Zo vaak gebeurd het niet meer dat Jongste en ik drie uur lang in elkaars gezelschap verkeren, dus dat is op zich al leuk. Wat is Ons Dorp toch eigenlijk mooi! Zo in het buitengebied zie je de mooiste plekjes waar je normaal gesproken al niet vaak komt, en áls je er komt, raas je er met de auto voorbij. Het Dorp ligt langs een snel weg, en deze snelweg is veel in zicht. We fietsten er langs, er over, er weer langs, er een keer onderdoor en nog maals onderdoor vandaag. Mooi ook vond ik om te zien dat Jongste het spelletje door begon te krijgen, en zijn route nu beter bepaald heeft. Hij leek er zelfs lol in te krijgen..!

Jongste als kleine blauwe stip

Ook bij de MacDonalds moest bezorgd worden vandaag. Héél toevallig had ik een paar euro bij me, dus hebben we samen genoten van een klein warmmakertje binnen. Jongste genóót! Nadien heeft hij me wel vijf keer bedankt, zo lekker had het hem gesmaakt. Tja jongen, als je hard aan het werk bent, smaakt alles net even iets beter..!

Toen we ongeveer halverwege waren, zag ik deze boerderij te koop staan:

Ik zeg: Doe mij die maar! Plek genoeg voor opgroeiende heren, niet al te ver bij Het Dorp vandaan, plek genoeg voor eventuele toekomstige brommers/ scooters en auto's; helemaal goed! Helaas heb ik geen vijf-en-halve-ton in een oude sok. Ik heb een dure smaak waar het huizen betreft..! Die brommers moeten dan maar niet komen, en als er auto's komen, moeten de heren het huis maar uit: Hier kunnen we dat allemaal helemaal niet herbergen!

Na de post, was Prins al boodschappen aan het doen. Helaas is hij niet erg behept met benodigdheden-inzicht, dus het tweede gedeelte werd ik vriendelijk verzocht om even mee te gaan en nu hebben we de buit weer binnen. Oudste was inmiddels ook thuis van zijn werk, en had -begrijpelijk- behoorlijke trek. "Wanneer gaan we een keer eten, hee?!" Ik stond nog steeds in mijn Relax-modus, dus heb maar even niet geantwoord. Even later kon ik mijn wroeging beter tegen hem verwoorden, en blijkbaar kwam de boodschap goed binnen, want geheel uit eigen beweging heeft hij de boodschappen in de kelderkast gepakt. Na een smakelijke maaltijd, ging Prins de schuur in om achterstallig onderhoud aan de fietsen te plegen, heb ik de keuken gesopt (dit klinkt wel erg ouderwets he..!) en was hiermee om 20.30 uur klaar. De jongens zaten samen gebroederlijk achter de computer (een unicum).

Wat hebben we nu gedaan vandaag? Helemaal niets bijzonders, maar er was harmonie in het gezin en we hadden allen een productief dagje. En morgen heb ik alweer een dag vrij; Hoe blij kun je zijn met die hele kleine 'gewone' dingen!

Gerard

Vroeger was Gerard een echte rocker: Puntlaarsjes, haar in het vet en een strakke spijkerbroek aan, en dan de kroegen afschuimen en bandjes bezoeken. Herman Brood had zijn speciale aandacht. Het had er alle schijn van dat Gerard alles had: Belangstelling van vrouwelijk schoon, een leuke baan als leraar op een school, en in het weekend seks, drugs en rock & roll. Gerard kreeg kennis aan een prachtige meid. Hij pronkte met haar als hij met haar door de stad liep. Zij was fotomodel en Gerard voelde zich helemaal The Man.

Het heeft niet al te lang mogen duren, dit mooie leven. Er werd MS geconstateerd bij Gerard. Hij kon niet omgaan met het idee dat hij langzaam maar zeker af zou takelen. Hij sommeerde zijn vriendin om te vertrekken, raakte in een diepe depressie en sprong voor de trein. Blijkbaar was het zijn tijd nog niet; hij overleefde het. Maar hij moest wel zijn beide benen missen. Nooit meer een strakke spijkerbroek met puntlaarsjes voor Gerard. Ieder ander raakt in shock bij zo'n ongeval en verliest het bewustzijn. Gerard niet. Hij heeft alles van het begin tot het eind meegemaakt.

Nu slijt Gerard zijn dagen voornamelijk in bed. Zestien uur per dag maar liefst brengt hij hier door. Hij heeft een heel regiment medicijnen die hij moet slikken, heeft een verblijfscatether en draagt incontinentiemateriaal. Hij kan zijn handen niet goed meer gebruiken, ziet slecht en krijgt niet alles meer even helder mee. Hij is boos. Boos op de wereld. Moppert als zijn verzorging te lang duurt. En terecht. Ik zou -denk ik- niet anders doen. Omdat ik thuis ook een ouwe rocker heb zitten, schept dit een band. Vanmorgen zou ik hem helpen met douchen. Omdat ik totaal niet goed ben in ADL-werkzaamheden (ADL = Algemene Dagelijkse Levensverrichtingen: Dingen als opstaan, eten, drinken, naar het toilet gaan. Als ADL-er ben je eigenlijk de handen voor iemand die zijn handen niet gebruiken kan). Dus Gerard trof het niet, vanmorgen. Ik had al een collega ingeschakeld; als zij wat zou schuiven, zou ze tijd vrij kunnen maken om mij te helpen bij Gerard, zodat het in ieder geval niet zo lang zou duren. Te lang liggen op een douchebrancard is geen pretje. Gelukkig heb ik wel een beetje een link met Gerard, dus dan kun je alweer een potje breken. Gerard klaagt over alles: Het duurt te lang, die jonge meisjes van tegenwoordig zijn helemaal niet handig (daar bedoelde hij helaas niet mij mee, ontdekte ik bij navraag..), het is mooi weer, maar hij kan niet eens even lekker naar buiten omdat er te weinig tijd voor is, het is wel een zware strijd. En ik geef hem overal oprecht gelijk in: Het is ook een strijd, die ziekte, de afhankelijkheid, de onkunde en uiteenlopende meningen van medewerkers, het gehannes en getrek aan je lichaam. Als mij ooit zoiets overkomt en ik moet onverhoopt weg uit mijn eigen huis, en word afhankelijk van anderen, dan heb je aan mij waarschijnlijk geen prettige cliënt.

Als Gerard fris gewassen in de stoel zit ("Nee, ik zit nog niet helemaal goed, nog één tilletje. Mag ik nog één klein tilletje?"Mijn hart breekt elke keer een klein stukje), zegt hij: "Evelyn, gaan we samen nog even een sigaretje roken?" "Ja maar natuurlijk Gerard, anders is je dag toch niet begonnen!?" Gerard rookt één sigaretje per dag, net vóór of na het ontbijt. Dat is -ruwweg gezegd- zijn enige verzetje. Want hoeveel Gerard ook moppert tijdens de ADL, áltijd zegt hij: "Bedankt dames, respect!" Echt altijd! Ik weet niet of ik dat altijd op zou kunnen brengen..!

Twee weken geleden ging Prins Op Het Witte Paard met een paar andere oude knakkers rockers naar een Herman Brood Memorial. The Wild Romance trad op, met verschillende gastmuzikanten. Een ouderwets avondje rocken dus. Ik dacht aan Gerard, en hoe graag ik hem deze avond ook had gegund. Ik had hem nog wel zelf op willen halen uit De Grote Stad, naar Het Kleine Dorp waar de avond plaats vond, en weer terug. Maar zelfs al zou ik bevoegd zijn om een rolstoelbus te besturen, had het nog niet gekund, want Gerard houdt dat nooit vol. Wat had ik hem dat graag gegund.

Gerard, die mopperpot met dat kleine hartje. Die gelukkig wél blijft zeggen wat hij vindt, hoe hij het wil, op zijn strepen staat en de regie blijft voeren. En ook altijd weer positief afsluit. En je altí'jd bedankt. Volgend jaar wordt hij vijftig. Maar eigenlijk vegeteert hij nu gewoon. Ik heb enorm veel bewondering voor hoe hij toch zijn jeu uit een sigaretje kan halen. Zelfs als iemand anders die voor hem moet draaien, en het hem voor moet houden. Ik zeg: RESPECT.

Het houdt maar niet op..

En! Het houdt maar niet op! Ik had vandaag nog méér dingen waar ik onwijs gelukkig van werd! Hoe blij en gelukkig kan een mens zijn? Jaja, natuurlijk was ik blij op het werk, ik heb tenslotte zeer dankbaar werk! (Of meestal... misschien beter zeggen: soms! Maar niet minder tevreden)

Maar blijkbaar ben ik toch echt wel een material girl. Ik werd vandaag vooral blij van twee zaken die ik binnen kreeg...!

Mijn nieuwe jas..! Ik weet het, beroerde foto's en de jas komt misschien niet helemaal tot zijn recht, of misschien vind je hem gewoon lelijk... Maar ik ben er hemeltergend blij mee!

En! Of het allemaal niet op kon vandaag.. Ik heb me het apelazerus gezocht, maar wie geduld uitoefent, wordt beloond...! Ik ben helemaal weg van de geur Twilight Evening van Greenleaf.

Ik had er een paar kaarsjes en geurzakjes van op de kop getikt bij het plaatselijk tuincentrum, maar helaas ging deze hier uit de verkoop. Ik ben weg van wierook, ik hou van lekker huisgeurtjes, maar niet eerder had ik een geur geroken die deze kon overtreffen.. (Behalve dan je eigen pasgeboren baby!) Ik was er al een poosje naar op zoek geweest, en alleen te vinden in de United States. Bietje overdreven, vond ik. Maar! De aanhouder wint, en afgelopen weekend vond ik de olie-variant hier! Daar kan ik zeker een jaar mee vooruit, heerlijk om de herfst mee in te gaan. En; ze deden er nog een lekker ander wax-brandertje (of hoe heet zo'n ding) bij, als verrassing. Aardig vond ik dat...!

Wat kan een meisje meer gelukkig maken dan kleren en een geurtje? Vandaag niets! Helemaal niets!

Zo maar een dag..

Wat een prachtige dag vandaag weer, heerlijk! Ik heb het thuis dan al wel ietsje in herfstsfeer, maar daarom geniet ik zeker niet minder van dit heerlijke weer! Ik had trouwens veel dingen om blij van te worden vandaag, heerlijk!

Zo heb ik vanmorgen het hele huis aan kant gemaakt. Geen bal aan om te doen, natuurlijk, maar als het klaar is, ben ik altijd zo gelukkig als een klein kind op Sinterklaasavond! Nou is het natuurlijk alleen maar voor het oog van het volk aan kant; niet in de hoekjes en kieren kijken..!

Verder heb ik eindelijk mijn plantjes gepot. Dat ziet er al weer heel anders uit bij de voordeur..

Verder kreeg ik een shirt binnen waar ik helemaal blij van word! (Hoewel ik nu goed zie dat ik weer een zwembandje aan het ontwikkelen ben!)

Tot slot is Jongste vandaag begonnen met zijn spiksplinterfonkel nieuwe baantje: Post bezorgen. Hij kijkt vooral uit naar Payday, maar vandaag heeft hij een paar uurtjes flink gezwoegd. Ik ben ter ondersteuning met hem meegeweest: hij heeft alle adressen in het buitengebied, dus dat is nog best even zoeken. Om er in te komen, had hij vandaag niet heel veel adressen, maar het was al met al toch nog een hele trip, en best even lastig sorteren.

Hij is er bijna drie uur mee bezig geweest, maar hij was daarna moe maar zeer voldaan..! Laat het geld maar binnen stromen!!

Ik ben er zelf ook helemaal voldaan van! Straks nog even een uurtje pumpen in de sportschool, en ik vind dat ik dan een zeer vruchtbare dag heb gehad! Morgen weer werken; eigenlijk een rustdag...! :-)

Jongens van dertien

Vandaag wordt hij ein-de-lijk dertien jaar. Zoals hij elk jaar ein-de-lijk jarig is. Want hij is de jongste van de klas. Altijd al geweest. 1 oktober was altijd de grens van het door laten gaan naar het volgende jaar in groep 1. Omdat hij aardig mee kon komen, ging hij door. Elk jaar hebben Prins en ik de overweging gemaakt: Is het wijs hem over te laten gaan? Of is het wijzer om hem te laten doubleren? Elk jaar is hij op advies van juffen en meesters over gegaan. Omdat hij het nog steeds heel goed kon behappen. Maar elk jaar had hij ook last van het opnieuw starten in een klas hoger. Dat was altijd een zware tijd voor hem. (Voor ons dus ook) Tot zijn verjaardag is het elk jaar ploeteren geweest. Wanneer zijn verjaardag dan weer geweest was, en hij de zelfde leeftijd had als zijn klasgenootjes, kon hij weer verder.

Jongste is altijd een bijtertje geweest. Veel bewijsdrang ook. Jongste in de klas, jongste in het gezin, en ook de jongste aan mijn kant van de familie. Nadrukkelijk aanwezig, nooit rust in zijn gat. Hard stemgeluid ook. Hij deed regelmatig mee met harloopwedstrijden. En werd vaak eerste, eindigde nooit lager dan derde. Dat is in het begin leuk, maar dat was later gewoon echt niet leuk meer. Als je je zelf zo voorbij loopt (letterlijk), vergeet je nog wel eens op te letten hoe je je voelt. Die bewijsdrang is tegenwoordig minder. Hij heeft meer rust gevonden. Soms denk ik wel eens: te veel rust. Is vaak thuis, en is dan vrij passief. Niet wat bij hem past, eigenlijk. Maakt zich druk om wat anderen van hem vinden. Voelt zich snel 'minder' dan een ander. Ik hoop dat hij de balans weer kan vinden. De balans tussen doorbijten en rust hebben. Dat hij een manier vindt om weer vol vuur de wereld in te stappen, zonder zich druk te maken wat een ander van hem vindt. Hij lijkt nu de laatste weken wel weer iets van dat vuur terug te vinden. Gaat er meer op uit, lijkt meer te genieten.

Lieve Jongste, ik wens je een prachtig nieuw levensjaar toe, waarin je goede ervaringen op kunt doen, je verder ontwikkeld en je bovenal veel zult genieten. Leuke dingen doen is zo belangrijk, de zorgen komen later vanzelf. Daar hoef je niets voor te doen. Laat die zorgen maar aan je ouders over en heb plezier! Ik hou gruwelijk veel van je..!

Je moesje.

Robbie

Hij is 20 jaar en de wereld ligt aan zijn voeten. Hij heeft al bijna drie jaar een vriendin; dit gaat niet altijd even soepel, ook omdat zij een aan autisme verwante stoornis heeft, maar over het algemeen hebben ze het leuk samen. In maart ging hij stage lopen via het leer/werktraject welke hem een baangarantie gaf toen hij er mee begon. In april stond hij van de één op de andere dag op straat omdat zijn toekomstige baas ontdekte dat het loonpercentage dat hij zou moeten betalen hoger was dan aanvankelijk gedacht. Sindsdien heeft hij geen relevante dagbesteding meer en komt zijn dagen door met sporten. Hij sport elke dag minstens twee uur. Hij staat onder controle van een sportdietist, maar zoveel sporten is hier niet bij meegenomen. Ook neemt hij het niet altijd even nauw met de voorschriften. Met als gevolg dat hij vaak moe is, en zelfs af en toe flauw valt. Wat iedereen ook zegt: Sporten moet hij, want hij moet zijn energie kwijt. Hij houdt zich staande in een wereld die hij niet altijd begrijpt. Hij doet wat hij kan om niet gek te worden. Sporten is veilig en vertrouwd voor hem. Je lichaam afbeulen tot je er bijna letterlijk bij neervalt. Wat moet hij anders? Hij heeft verder toch niets te doen. Zijn begeleiders op het leer/werktraject komen ook om in het werk en hij schiet er meestal tussendoor. Regelmatig wordt hij blij gemaakt met een dooie mus. "Hee, we hebben werk voor je! Oh nee, toch niet." In die werkloze maanden is hij en passant ook nog verhuisd naar een andere locatie binnen de instelling waar hij woont. Hier werken en wonen veel nieuwe mensen. De medewerkers begrijpen hem niet altijd. Hij oogt zo 'gewoon'. Waarom doet hij dan niet normaal? Hij is altijd zo nadrukkelijk aanwezig. Hij claimt mensen. Hij dropt zijn problemen bij iedereen die hij tegen komt. Waarom zorgt hij niet gewoon dat hij zijn kamer een beetje bijhoudt, op tijd is voor het eten en waarom, waarom heeft hij zoveel bezwaren tegen het eten? Is toch niet erg als dat niet altijd even koolhydraatrijk is? Zijn begeleider is al vier jaar zijn begeleider. Hiermee kan hij ook niet altijd door één deur. Ze is al zo oud, en kan zich naar zijn idee niet altijd even goed inleven in de jeugd. Er is sprake geweest dat hij een andere begeleider zou krijgen. Toen het puntje bij paaltje kwam, heeft hij hemel en aarde bewogen dat zijn begeleider toch zijn begeleider bleef. Dit is gelukt. Regelmatig vergeet hij afspraken en staat zijn begeleider voor een dichte deur. Dat is niet leuk, maar ook niet erg. Hij weet precies hoe ver hij kan gaan. Zijn begeleider blijft toch naast hem staan, hoe bont hij het ook maakt. Dat heeft hij in de loop van de jaren wel ontdekt. Af en toe probeert hij haar uit: Negeert hij haar, scheldt op haar, heeft in het verleden ook wel eens fysiek geweld gebruikt. Maar toch voelt hij zich ook wel veilig bij haar. Maar ze moet niet denken dat zij een afspraak kan vergeten. Dan is hij in alle staten van paraatheid en stuurt een giftig mailtje. No excuses, hij kan er niets mee.

Vandaag probeer ik een nieuwe afspraak met hem te maken. Ik ben benieuwd hoe ik hem aantref. Het zou zo maar kunnen zijn dat hij er gewoon niet is, maar ook dat hij er wel is, maar doet alsof hij er niet is. Het zou de eerste keer niet zijn dat hij me een week negeert. En terecht. In een wereld die je niet begrijpt vanwege je ernstige hersenletsel, moet je zoeken naar houvast. En als zelfs je eigenste begeleider zich niet aan de afspraak houdt, waaraan moet je je dan vastgrijpen?

Werken met mensen met hersenletsel: Een uitdaging, waar het elke dag weer een verrassing is wat er nu weer gebeurt.

Vrolijke Vrijdag

Living on the edge at home

Twee weken geleden namen we afscheid van een oom van Prins op 't Witte Paard. 66 jaar was hij nog maar, en na de diagnose heeft hij nog vijf weken geleefd. Ongelofelijk: Eind juli was hij nog weken druk als vrijwilliger bij het jaarlijkse sportevenement hier in Het Dorp, en een paar maanden later is hij er gewoon niet meer.

In de week van de begrafenis kreeg een neef van Prins een naar bericht: Er is 'iets' gevonden bij zijn nier. Vandaag krijgt hij uitslag.

Vorige week zondag werd bij een dierbaar collegaatje na 32 weken zwangerschap een jongentje geboren. Na drie weken strikte bedrust kon de bevalling niet meer langer worden uitgesteld. Omdat collega injecties had gekregen om de longetjes te laten rijpen (oh, wondere medische wereld) doet het mannetje het heel goed, ademde meteen zelf, en mocht na 5 dagen al verhuizen van Utrecht naar het streekziekenhuis.

Vrijdag werdn er nog een jongentje geboren in onze kennissenkring. Ruim twee keer zo zwaar als het eerste jongentje en tien centimeter langer. Moeder en kind mochten na twee uur het ziekenhuis alweer verlaten.

Zaterdag hadden we een bruiloft. Het was een mooie dag en een prettig feest. Ook in het Westen van het land kan men feest vieren, hebben we ontdekt. Nadat er een Twentse band aan het spelen ging dan. Want de andere band speelde vooral Norah Jones en Caro Emerold. Wat ik erg leuk vind, maar het verhoogt de feeststemming niet. Diep, diep in de nacht rolden wij na een lange dag en een verre reis ons bedje in.

Waar wil ik nu heen met dit verhaal? Wij zijn getuige van het verdriet, de angst, de zorgen en het geluk van anderen om ons heen. Ook wij hebben ons portie gehad van al deze dingen, maar nu bevinden we ons in een comfortabele periode, waarin geen bijzondere dingen met ons gebeuren, maar waarin we domweg gelukkig zijn. De jongens groeien gestaag op, ik verbaas mij er regelmatig over hoe ze zich bewegen, hoe zelfstandig ze zijn, hoe ze -gelukkig- nog steeds geborgenheid zoeken en vinden, hoe ze het doen op school. Puberbuien all over the place, maar stiekem geniet ik daar (achteraf) dan ook wel weer van. Het heeft er alle schijn van dat we allemaal gezond zijn, alsmede onze naasten. We hebben een leuk huis, voldoende geld om prettig te leven, een vaste baan. Is het saai? Misschien wel voor mensen die 'on the edge' leven.
Het meest spannende in mijn leven momenteel is wel de vraag of dat patroon dat ik heb uitgezocht, inderdaad gaat lukken in een creatie waarin ik mij kan vertonen. En of het me lukt om het huis een beetje op orde te houden en te voorkomen dat we aan de vloer blijven plakken. Of er nog genoeg geld op de bank staat als ik ga pinnen en het apparaat wel of niet gaat piepen met 'Saldo Bereikt, Betaal Anders'. Of Jongste zoekt naar zijn gymschoenen/ voetbalsokken/ geodriehoek en dat hij dan ook nog op tijd op school of de training is. Een voetbalwedstrijd van Feyenoord waar Oudste bij wijze van hoge uitzondering bij aanwezig is (want iemand met jaarkaart is verhinderd en hij mag er gebruik van maken) en dan zien dat ze -alweer- verliezen en Oudste hierna opvangen.

Voor mij is het precies goed en ik hoop dat ik in alle saaiheid en burgerlijkheid nog heel lang zo mag leven!

Vrolijke Vrijdag

Love him or hate him is het geloof ik. Ik vind hem leuk!

Donderdag Bewonderdag

Vandaag bewonder ik Mascha.



Zij is een jonge deerne uit Den Haag en heeft gestudeerd voor Sociaal Pedagogische Hulpverlening, maar voorziet zichzelf van een inkomen door middel van haar site. Wat begon als een hobby is nu haar werk, en ze heeft filmpjes op haar site staan waarin ze allerlei tutorials geeft over how to's. Het meest bijzondere filmpje vond ik dat ze met haar camera door Den Haag liep om haar lezers de mooiste winkeltjes te laten zien. Het maakt haar helemaal niets uit; alles voor haar lezers, prachtig! Ik wéét dat de site eigenlijk is opgezet voor jonge meisjes, maar ik vind het ontzettend leuk om hier even langs te gaan! Een jonge, selfmade meid, die weet wat ze wil en door een flinke dosis lef en hard werken heeft is gekomen waar ze nu is!

Fotoshoot

Ik ben normaal gesproken niet zo heel erg van de foto's plaatsen, tenminste niet waar ik zelf op sta, maar dit vind ik zó ontzettend leuk! Het is echt een aanrader om zo'n fotoshoot te gaan doen!



En dan te bedenken dat dit nog niet eens alle foto's van mijn persoontje zijn.. En dan nog keer dertien (alle meiden) en nog een paar groepsfoto's..!

Dorpse Feesten

We zitten er nog midden in: De jaarlijkse Dorpsfeesten hier in Het Dorp! Vanmiddag is de laatste middag en dan moeten we weer een jaar wachten. Moesten we vroeger ons best doen om oppas te vinden voor de jongens: Tegenwoordig feesten ze gewoon mee! Ik ben er blij om, als ik eerlijk ben. Oudste geniet zich suf: Werkt al weken extra en spaart voor deze feesten. Met Jongste weet je het maar nooit: Die heeft de kunst van het genieten niet altijd even goed in de vingers. Het had maar zo kunnen zijn dat hij helemaal niet naar de feesten wilde. Ik weet ook niet goed waar dit mee te maken heeft; onzekerheid misschien? Maar gelukkig heeft hij ook dit jaar volop genoten en sprak hij af met zijn vriendengroepje om de feesten onveilig te maken.

Ik geniet zo als ik hem zo zie genieten! Juist omdat het bij hem niet helemaal vanzelfsprekend is. Er bleef hier vannacht een vriendje slapen; die woont in het buitengebied en het is dus wel prettig als hij niet zo ver hoeft te fietsen. Jongste was helemaal in zijn element. Het was ook nachtwerk gisteren, maar dat mag de pret niet drukken. Hij wilde eigenlijk nog op Oudste wachten (die een half uur later thuis moht komen), want hij had gehoord dat deze 'hartstikke dronken' was. Prins en ik hielden ons hart vast. Maar hij kwam een Dorps Kwartiertje te laat aan stiefelen, en kwam om mij gewoon helder en alert over. Ik ben trots op het feit dat hij verstandig met alcohol omgaat. Natuurlijk wil je liever dat hij helemaal geen alcohol gebruikt, maar verbieden gaat 'm volgens mij ook niet worden.

Hier in Het Dorp zijn ze wel een klein beetje van de betutteling: Jeugd van 16 tot 19 jaar kan een zogenaamd 'alcoholpolsbandje' ophalen, op vertoon van hun ID-kaart. Heb je niet zo'n bandje en zie je er niet ouder uit dan 19 jaar, dan wordt er dus geen alcohol aan je verkocht. Enerzijds een goede zaak, hoor. Maar anderzijds: Ik liep zelf vroeger op vrij jeugdige leeftijd door de discotheek te zwalken, en niemand die zich druk maakte over de ontwikkeling van mijn hersenen in combinatie met alcoholgebruik. Ik heb het idee dat dit ook nog wel aardig goed is gekomen..

Wat schetst mijn verbazing? Oudste kwam donderdagavond thuis met een polsbandje. Heel dom, want bij mij viel pas de volgende dag het kwartje: "Wat is dat eigenlijk voor bandje, Oudste?" Waarna een heel relaas kwam van Oudste met een grote lach op zijn gezicht. Hij had de ID-kaart van een 17-jarige buurjongen gekregen en was hier mee naar de polsbandjes uitgifte gegaan. Daar hadden ze de kaart bekeken, gezegd: "Wat een lelijke foto!" .... En hem een bandje gegeven!! Nou ja zeg, mijn mond viel er van open! Okee, Oudste ziet er wel iets ouder uit dan zijn bijna 15 jaar, maar hij lijkt tótáál niet op buurjongen! Als je dan een beleid wilt voeren, doe dat dan ook correct, vind ik. Het bandje heeft Oudste de volgende dag gewoon afgedaan. (Ik geloof niet dat ik dat had gedaan op die leeftijd).

Vrijdag vond ik dit briefje op tafel van Oudste en zijn vriendje.



Ik vind dat wel weer humor! Alleen heb ik vriendje nog niet aan mijn boezem gedrukt, omdat hij me nooit meer kwijt wil, haha! Misschien komt dat vanmddag wellicht..!

Vrolijke vrijdag

Donderdag Bewonderdag

Vanaf vandaag is het hier op Donderdag: Bewonderdag. Er zijn veel mensen die ik bewonder. De één bekend, de ander minder bekend, maar allemaal bewonderenswaardig.

De spits wordt afgebeten door Hélène, oftewel Hell.



Hell heeft jarenlang een blog bijgehouden. Een gewone-verhalen-blog, huis-, tuin- & keukenverhalen over haar kinderen, over haar familie, over haar werk, over haar beesten, over haar, tja alles eigenlijk. De 'gewone' verhalen werden anders toen zij ziek werd. Ik heb Hell een paar keer ontmoet. Dat waren tegelijktijd hele gewone en heel bijzondere ontmoetingen. Gewoon omdat we het gevoel hadden elkaar al jaren te kennen, en bijzonder; Hell keek verder dan haar neus lang was, en ging zowel de diepte met je in als dat ze je ontzettend aan het lachen maakte. Van haar blog werd een heus boek uitgegeven, compleet met releaseparty en signeersessies bij de boekhandel. Wat bewonder ik haar moed, haar wijsheid en haar humor. Hélène heeft -totaal tegen de statistieken in- nog drie jaar 'gekregen'. In die drie jaar heeft zij voor tien jaar genoten. Zij was wat je noemt een echte levenskunstenares. Op haar rouwkaart stond dan ook de prachtige tekst: "Liever veertig jaar gelééfd, dan 80 jaar uitgezeten". Ik mis haar!

Perfecte huisvrouw

Vandaag voel ik mij heel erg Martha Stewart. Om te beginnen was ik vanmorgen als eerste uit de veren, maakte brood voor wie het nodig was, zette thee, lunchboxen en lunch-drinken klaar, pakte de vaatwasser uit voordat iedereen beneden was en zat tegen die tijd heerlijk relaxed aan de keukentafel met een kop koffie. Toen iedereen weg was heb ik een uitgebreid doucheritueel gehouden, met scheren, scrubben en bodylotionen en al. Mijn haar zit perfect (een zeldzaamheid), ik zit redelijk in de make up en mijn kleren vallen goed. Daarna heb ik de keuken geboend (een ongelofelijk &^$&%-karwei vind ik dat). Een vriendin kwam koffieleuten en had allerlei geinige naaipatronen bij zich. We hebben afgesproken naar het StoffenSpektakel te gaan, waarvan ik de klok heb horen luiden, maar niet weet waar de klepel hangt.

Na een lichte lunch schilde ik de aardappelen en zette het draadjesvlees voor vanavond op, met kruidnagelen, uien, azijn en stroop. Het ruikt hier heerlijk, zeker met die regen op de ruiten! Daarna ging ik aan het appel/kaneelcupcakes bakken, naar een recept van haar. En het is nog maar 15.15 uur! Hoe heerlijk is dat!

Nu straks nog even de badkamer een beetje toonbaar maken (Kamers van de jongens doe ik maar gewoon dicht), en dan vanavond nog sporten. Mán, wat ben ik goed bezig..!

Ik kan 't nog!

Toen de pubermormels hier nog kleine kroelkontjes waren, en alles aannamen wat ik zei, mij op een voetstuk hadden staan en ik het middelpunt van hun bestaan was, werkte ik niet. Ik was gestopt met werken toen Oudste werd geboren, en ook al was het geen vetpot, ik was blij met mijn besluit. Ik was druk, absoluut wel, maar de bloedjes lagen allebei al om 19 uur op één oor, dus had ik avonden lang de tijd om te doen wat ik leuk vond. Hele gardarobes naaide ik voor hen, waarbij ik ingewikkelde patronen niet schuwde.

Uit noodzaak moest ik gaan werken, toen Prins en ik uit elkaar gingen. Ik vond het niet erg om te gaan werken, want ik was gestart met een mbo-studie Sociaal Pedagogisch Werk in deeltijd, dus toch al bezig om mijn horizon weer te verbreden. Toen was ik pas écht druk: 80% werken op een internaat, één dag per week naar school, co-ouderschapperen, en twee avonden per week volleyballen. Ik word al moe als ik er alleen maar aan dénk!

Prins en ik bleken toch voor elkaar geschapen en wij gingen weer samen verder. Ik besloot een hbo-studie te gaan volgen: Maatschappelijk Werk en Dienstverlening. Hartstikke leuk, maar daar heb ik mij behoorlijk in vergist: 70% werken, een gezin en een hbo-studie is een pittige combinatie. Maar: Het is gelukt, en nu ben ik eigenlijk wel een beetje klaar met mijn ambities. En weet je wat: Ik vind het heerlijk! Zo kwam het dat ik wat meer rust in de tent en in mijn kop had, en ik weer verder ging kijken: Mijn sociale leven was behoorlijk op zijn gat komen te liggen. Toen die weer een beetje verrijkt was, had ik nog steeds tijd over: Hoe heerlijk! En blies ik het stof van mijn naaimachine, toog naar de bieb voor een paar Knip's en zoch een geinig patroontje uit. Over twee weken hebben we een bruiloft, en omdat de vakantie, nieuwe banden op de auto en de vrijgezellendag een behoorlijk gat in ons budget hebben geslagen, leek het mij wijs om niet al te dure kleding aan te schaffen. En weet je wat? Ik ben geslaagd! Ik ben uitermate trots op het giletje + rokje wat ik helemaal eigenst gefabriceerd heb! Een bloesje er bij gekocht, en klaar is Klara!






Nu alleen nog de juiste lengte van de rok bepalen, een panty en een ketting en mijn oude schoenen oppoetsen..!

Puberlogica

Ik:"Oudste, ik vind dat je je kamer even moet opruimen."
Oudste: "Kamer opruimen?? Waarvoor dat dan?"
Ik: "Omdat het een behoorlijke klerezooi is."
Oudste: "Nou, dát valt ook wel weer mee!".
Ik: "..."



Sorry, Oudste.. Dat ik je altijd zo op je nek zit. Ik overdrijf inderdaad graag en veel. Het valt inderdaad bést mee...!

Uit, goed voor u!

Ik was gisteravond hier. Dat is een echte aanrader! We waren met 13 meiden, ik bedoel vrouwlui, en iedereen is in de verf en lak gezet, en daarna op de foto. Ook werd er door iedereen geparadeerd op de catwalk, wat trouwens nog een heel gedoe is, je 'moet' aan van alles denken, en juist daardoor liep ik als een boerentrien. (Eigenlijk dus zoals ik altijd loop dus, haha!)
Nu ben ik niet zo'n heel grote fan van op de foto gaan, maar er zijn zo verschrikkelijk veel foto's van iedereen gemaakt, er zal er heus wel eentje bij zitten waar ik voor mijn gevoel een beetje fatsoenlijk op sta. We waren daar in het kader van de vrijgezellendag van één van de meiden en omdat ik de bob was, moet ik zeggen dat het vandaag prima gaat! :-)

Vrolijke vrijdag

In navolging van haar, hier mijn bijdrage van de Vrolijke vrijdag. Het filmpje duurt maar heul kort, maar: Wat heerlijk! Wat een prachtig moment. Al moet je er verder natuurlijk even niet aan denken als de stemming omslaat en ze allemaal tegelijk huilen/honger hebben/ een volle luier hebben enz enz...!

Puberlogica

Ik: "Ik ga morgenmiddag even met Jongste naar de Grote Stad om gymschoenen te kopen."
Oudste:"Ja maar! Ik heb ook nieuwe gymschoenen nodig!"
Ik: "Maar toen ik vroeg of die van jou nog pasten, zei je ja!"
Oudste: "Ja, ze passen ook nog wel.. Maar ze zijn kapót!"
"...."

Vrijwilligerswerk

Al jaren collecteren Prins en ik in de eerste week van september voor het KWF. Een goede zaak, vinden wij en zo voldoen we even een deel aan onze maatschappelijke verplichtingen. Maar zoals elk jaar, gaat dit niet zonder slag of stoot. Het ene jaar vergeten we de collectebussen op te halen, het andere jaar collecteren we een week te vroeg. Ach ja, je bent chaotisch of je bent het niet, maar de intentie is goed, zullen we maar denken.

Een paar jaar geleden hadden we beiden een andere wijk: Ik een nieuwbouwstraat, met alleen maar de even nummers. Eitje dus, en binnen een uurtje was ik dan ook altijd klaar. Prins had een minder gelukkige wijk: 5 straten, in het buitengebied, waaronder zich ook nog allemaal vakantiehuisjes bevonden, waarvan je dus niet wist welke het gehele jaar bewoond werden en welke alleen in de weekends. Drie avonden achtereen waren we er druk mee. Enerzijds wel lekker, zo in de bossen, hoor. Maar wat een klus was het. Toen de jongens nog klein waren, namen we ze altijd mee; een gezellig familieuitstapje, en mensen stopten hen nog wel eens een snoepje toe. Nu komen ze bijna op een leeftijd dat ze helemaal zelf kunnen gaan collecteren, maar voor zolang ze nog niet oud genoeg zijn, hoeven ze ook niet meer persee me ons mee. Ik heb een paar jaar terug aangegeven dat ik liever mijn wijk wilde laten vallen, om dan die enorme wijk met Prins samen te doen. Dat was goed. Maar eerlijk gezegd ging de lol er een beetje af; het was zo enorm veel werk, die route...!

Twee jaar geleden is men hier in Het Dorp begonnen met het uit de grond stampen van een complete nieuwbouwwijk. De eerste twee fases zijn gerealiseerd, en uiteindelijk zullen er 550 nieuwe huizen komen daar. Drie jaar geleden, bij het inleveren van de collectebussen, hebben we aangegeven die buitengebiedwijk echt niet meer te willen doen. Een aantal jaar gedaan, laat iemand anders nu de klus maar klaren. En hebben wij, in al onze spontaniteit aangegeven de gehele nieuwbouw wel voor onze rekening te willen nemen. Vorig jaar was het een eitje: In 1 avond hadden wij samen de gehele wijk afgeschuimd en was de opbrengst echt ontroerend veel! Er stonden nog niet eens zo heel erg veel huizen, maar mensen zijn blijkbaar echt begaan met dit doel. Dit jaar is de volgende fase al afgerond, en zullen we waarschijnlijk niet in 1 avond klaar zijn. Maar weet je wat? Maakt niets uit; het is heerlijk collecteren in een nieuwe nieuwbouwwijk! Je struikelt over het bouwmateriaal en de wegen zijn nog niet je van het, maar wat is het leuk om een klein kijkje te kunnen nemen in al die nieuwe huizen! Bovendien zijn bijna alle mensen begaan met dit doel: Bijna iedereen kent wel iemand die door de ziekte getroffen is en men geeft gul. Dat is dankbaar werk.

Dit jaar zouden we het anders doen: We zouden de collectebus niet vergeten op te halen! Omdat we beiden moesten werken, heb ik netjes gebeld en gemeld dat ik de bussen 'savonds op zou halen. Maar echt. Dinsdagavond laat zei Prins: Hadden we die bussen vanavond niet op moeten halen? Grrr! Nah, we zoude ze echt de volgende dag op gaan halen! Wordt er gisteravond om 19.30 uur aangebeld: "Kan ik jullie hier nog blij mee maken?" Echt even een door-de-grond-momentje. Maar! Volgende week gaan we extra hard ons best doen!

Terug naar 'gewoon'.

Vandaag moesten de jonge heren hier weer naar school om de boeken plus het rooster op te halen. En vanavond moest er uiteraard gekaft worden. (morgen ook nog wel.)Een nieuw schooljaar, een nieuw begin.

Jongste zit in een bijna totaal nieuwe klas, dus dat is nog eventjes wennen. Oudste ook, maar die maakt zich helemaal nergens druk over. Heeft nog niet 1 boek gekaft, is heerlijk op stap geweest de hele middag en moest vanavond naar de voetbaltraining. Hoe anders was dat twee jaar terug in de brugklas, toen hij hysterisch en buiten zichzelf liep te stampen door het huis hier, zijn kluissleuteltje al kwijt was toen hij terug kwam (die hij later terug vond in zijn broekzak, nadat hij twee keer heen & weer was gereden naar school) en niet wist waar hij het zoeken moest van gekkigheid. Hij staat ook heel anders in het leven, vergeleken met toen. Schuimt met zijn maatjes zo'n beetje alle dorpsfeesten hier in de buurt af, is zuunig met zijn geld (ja, blijkbaar kan dat tegelijkergtijd), viert feestjes, belt of smst als hij later thuis komt, meldt waar hij heen gaat, vraagt toestemming, en ja, heeft nu en dan een ongelovelijke grote mond, maar kan dat ook weer terug nemen. Hij is zelfs zo relaxed dat ik er soms een beetje jaloers op ben.

En Jongste? Ach, die heeft hier de hele avond door het huis gestuiterd en gekrijsd, maar heeft wel al zijn boeken gekaft, zijn werkschriften, passer, goedriehoek en kleurpotloden in zijn etui. En ook hij gaat nog wel landen. Als je twee, drie weken verder bent, kent hij zijn mentor en nieuwe klasgenoten ietsje beter, en is hij weer wat gewend aan het ritme.

Hoe heerlijk is het om zo jong te zijn...! Maar nog heerlijker is het als je al 'wat ouder' bent, en de wijsheid hebt dat altijd alles wel weer goed komt. Misschien niet op de manier waarop je dat had gedacht, maar het komt (bijna) altijd wel weer op zijn pootjes terecht...

Vrolijke vrijdag

In navolging van haar geweldige initiatief, hier mijn vrolijke vrijdag bijdrage. Ik vind hem nog altijd erg leuk..!

Kleine broertjes

Vandaag is mijn kleine broertje jarig. Hij wordt 34. Wat heb ik hem vervloekt, vroeger. Een heel klein, vervelend etterbroertje, dat was ie. Hij was ook het lievelingetje thuis, want omdat ze zo lang op hem hebben moeten wachten, was hij zeer gewenst. Ik was een moetje. Daar doe ik verder niet zielig over, maar het is wel een andere start. Hij was vreselijk druk, terwijl ik het liefste met een boekje in een hoekje zat. Spugen, schoppen, slaan en schreeuwen, dat was wat hij zo'n beetje de hele dag deed in mijn herinnering. Toen hij naar de basisschool ging, kwam ik er al weer bijna af. We hebben nooit zoveel met elkaar gemeen gehad. Wel jammer, enerzijds. Anderzijds: Het was niet anders.

Er begon iets te veranderen toen De Prins en ik trouwden. Omdat hij nog niet oud genoeg was om te getuigen, vroeg ik hem ceremoniemeester te zijn. Stelt geen bal voor natuurlijk, maar het is een erebaantje. Het jaar daarop vertrok hij met de blauwhelmen naar Joegoslavie. De hele val van de enclave heeft hij mee gemaakt. Hij ging als een vrolijke flierefluiter heen, en kwam als een oud, gebroken mannetje weer terug. Ik was zwanger toen hij terug kwam. De baby werd overladen met kadoos, want hij had een leuk centje verdiend daar.

Dat kon natuurlijk niet lang goed gaan, en dat ging het ook niet. Maar: Hij is tegenwoordig leuk opgedroogd. Heeft een schat van een vriendin en is vader geworden. Hij is anderhalve kop groter dan mij, maar hij blijft mijn kleine broertje. En ik ben trots op hem. Vanavond drink ik een grote borrel op hem!

Functioneringsgesprek

Vandaag had ik het jaarlijkse functioneringsgesprek. Bietje snel, zo na vijf maanden op deze locatie, maar omdat ik al jaren voor de zelfde stichting werk, moest het nu maar weer gebeuren, zoals altijd rond augustus. Ik ben mijn nieuwe bazin nog een beetje aan het aftasten. Met mijn vorige baas kon ik het niet altijd even goed vinden, en omdat hij de naaste collega is van mijn nieuwe bazin, voelde het hier en daar wel een beetje vreemd. Maar: niets dan lof voor mijn persoontje, hoezee!

Ik werk in een relatief jong team, met overwegend startende werkers. Dat vind ik leuk. Omdat sommige van onze bewoners soms wat moeilijk interpreteerbaar gedrag hebben, komen die jongere collega's regelmatig hun oor bij mij te luister leggen, en probeer ik ze de weg te wijzen door de jungle die gedragsproblematiek heet. Ik merk dat ik dit een leuk aspect van mijn baantje vind, en het gaat me ook nog redelijk af ook. En als je daar dan bevestiging in krijgt, is dat een lekkere opsteker. "Jij, als zeer ervaren begeleider bent een grote waarde voor je collega's", zei mijn bazin. En toch.. Op zo'n moment heb ik nooit het gevoel dat het over mij gaat. Nog altijd heb ik bewijsdrang, maar met een zeer wankel bodempje. Nog niet zo heel erg lang geleden wist ik niet eens of ik wel goed genoeg was voor een minderwaardigheidscomplex, en dat werkt nog altijd door. Ook daar prikte Moeder Overste vanmiddag vaardig en met vaste hand door heen: "Je profileert je, ik zie hoe je je beweegt door het huis, je maakt een verschil, ik vind je verfrissend (nou ja, moet je mijn adem eens ruiken als ik net uit bed kom..) en toch voel ik hier en daar onzekerheid. Hoe kan dat?! Ja. Als ik dat wist, zat ik nu op jouw stoel. (dat zei ik niet natuurlijk) Nog altijd heb ik het gevoel dat ik door de mand ga vallen: "Nu zien ze hoe ik eigenlijk echt ben.." Wat is dat toch met die wijven?

Of... ben ik de enige?

An die arbeit

Ik heb het nog even twee daagjes kunnen oprekken, maar vandaag moest ik dan echt weer aan het werk. Niet dat ik met tegenzin ging hoor, maar ik wilde gewoon het vakantiegevoel nog net even ietsje langer vasthouden. Dat is uitstekend gelukt met dat skitterende weer van gisteren, not! Nou ja, ik heb nu wel de hele bovenverdieping schoon, voor het oog dan. Ook lekker.

Ik ben in de riante positie dat ik mijn dagdiensten mag draaien wanneer mij dat goeddunkt. Ik vind dat een groot voorrecht. Op dinsdag is het een drukte van jewelste op het werk, en zijn er soms niet voldoende pc's voorhanden. Daarom ben ik vandaag maar begonnen, zo kon ik niet alleen langer van mijn vakantiegevoel genieten, maar ook rustig opstarten. Niet dat er niets te doen was, maar als het dan ook nog zo'n kippenhok is, word ik bijkans gillend gek. De gewone groepsdiensten draai ik uiteraard wel volgens het rooster. Omdat ik zowel in juli als in september veel feesten en partijen had/heb, is mij in mei gevraagd of ik dan wel de twee weekenden na mijn vakantie acher elkaar wilde werken. Dat was toen nog zo ver weg; túúrlijk kan ik dat!

Dus nu komen er twee volle werkweekenden aan. Maar ach, ik mag niet klagen en dat doe ik dan ook niet. Ik heb er ook geen echte hekel aan om in het weekend te werken, ik vind het vervelender om thuis wég te zijn. Zit ook tussen de oren, daar niet van. Het is echt niet zo dat ik extra enthousiast wordt begroet op zondagavond. Meestal ligt een ieder dan al te bedde en ist heerlijk stil in huis. En ik heb ook niet het idee dat de jongens moeders amechtig missen; die hebben hun eigen weekendse dingen. Maar als het te lang gaat duren, of ik te veel weekenden moet werken (soms heb je dat wel eens), dan gaat het wel prikken en steken. Sta ik alwéér niet langs de lijnen op een winderig voetbalveld, mis ik wéér een verjaardag, kan ik wéér niet winkelen met Prins, of andere vreugdetjes of verdrietjes (want ook die verdrietjes van je jongens, die wil je zèlf du moment met ze delen). Daarom ist zo prettig dat ze hier, op deze nieuwe werklocatie, snàppen dat er een goede balans moet zijn tussen thuis en werk. Dat ze zoveel mogelijk aan je vrije-weekend-wensen tegemoet komen en dat je je kantoordagen naar eigen goeddunken kunt indelen.

Een jaar tot driekwart jaar geleden stond ik met 1 been buiten de stichting, wilde ik mijn horizon verbreden, mijn eindelijk gehaalde diploma gaan verzilveren. Het liep niet altijd op rolletjes op de andere locatie: een arbeidsconflict was het niet, maar het moest geen jaren meer gaan duren. Toen ik de kans kreeg om elders te gaan werken, en er ook nog een paar lieve collega's en leuke bewoners mee zouden gaan, hoefde ik niet erg lang na te denken. Deze baan ligt me goed, ik vind het leuk, en wat nou, 'onder mijn niveau'? Een nieuwe baan brengt altijd wel weer heel wat verschuivingen op de thuisbasis met zich mee, en eerlijk gezegd vind ik de roering van twee pubers in huis wel leuk genoeg. Deze baan hier geeft me meer rust, meer voldoening dan op de andere. Een nieuwe werkomgeving, een half honderd nieuwe collega's, nieuwe bewoners, en toch een soort 'oud' gevoel. Een pyama die je al een paar jaar hebt, eigenlijk versleten is, maar door het wassen lekker zacht en zich naar jouw lichaam heeft aangepast in een nieuw bed. Zo is hoe het op het moment voelt. Dus waarom zou ik verder kijken? Mijn tijd komt nog wel. Diploma blijft wel geldig en als de jongens weer helemaal geland zijn, kan ik altijd wel weer verder kijken. En ja: Jammer hoor, dat de vakantie voorbij is, maar gelukkig hebben we de foto's nog, en ik ben blij dat ik in de positie ben dat ik überhaupt kán werken; gezond van lijf en leden en voldoende energie, ik ben een gezegend mens. Okee, dat het wel móet met die hypotheek, als dat struisvogelpolitiek ik gewoon even weg.

Kortom: Hallo baas en collega's: Ik bén d'r weer!

Holiday's over

Al bijna een week zijn we weer terug van de camping. Mooie plekjes genoeg in Nederland, en we hadden niet echt zin om heul lang te rijden. Dat hebben we dus ook niet gedaan: een uur en een kwartier deden we er over. Nu ben ik diep in mijn hart niet echt een campingmens. Ik ben eigenlijk een luxepoppetje die graag een bubbelbad en ander sanitair voor zich zelf wil hebben. Op de meeste campings is dit niet het geval. Dan mag je bij wijze van spreken al blij zijn als er pleepapier op het toilet hangt. Maar goed: De jongens vinden het fantastisch om te kamperen, dus zal ik maar weer geen spelbreker zijn. Straks, als de jongens niet meer mee willen op vakantie (heeeel straks!) dan gaan de Prins en ik wel naar luxe resorts. (...)

Maar goed, voor de rest hoor je mij niet klagen: ik heb een hele stapel boeken uitgelezen en met een kopje koffie/wijntje/biertje (alnaargelang het tijdstip) en een beetje zonneschijn ben ik volmaakt gelukkig.

Er is 1 ding waar ik maar niet aan kan wennen op een camping: De rijen toiletten. Ik moet gewoon op mijn gemak kunnen uitscheiden, drukken, bruintje de beer uitlaten, een bruine trui breien, kakken, kleien, ontlasten, uit je heup kuchen, uit je rug niezen, of hoe je het ook maar noemen wilt. En dat lukt me meteen niet meer zo gauw als er een andere gast het toiletgebouw betreedt. Ik wil wel hoor, echt, maar het gaat gewoon niet!! Ver-schrik-kelijk. En zo kon het gebeuren dat ik mij halverwege de vakantie behoorlijk onpasselijk voelde en ik verschrikkelijk zure oprispingen kreeg. Heul vies. En de ochtend daarna, joh! Man oh man! Ik liep helemaal leeg. Op het toilet welteverstaan dan he. En wat was ik blij! Ik voelde mij bijna als herboren.

Maar voor de rest was het een zeer hygienische, leuke, aktieve (voor de kinderen), luie (voor Prins en mij) redelijk onbewolkte vakantie. En nu mogen wel volgende week weer aan de slag. Ook goed. Nog een paar weekies vakanite voor de jongens, maar nog mooi even tijd om nieuwe schoolspullen te kopen, en dan is het leven weer helemaal gewoon. En dat heeft ook zijn prettige kanten..!

Freubelen

Bij haar zag ik een aantal heerlijke recepten. Ik was zo enthousiast, dat ik gelijk aan het bakken ben gegaan..! HEERLIJK!!


En wat doe je zoal met 17 bossen gedroogde lavendel?


En zo kom ik de vakantie Nuttig, maar doch ook met Vermaeck door..!

Droomland...

Ik kom uit een kleine stad in het Oost'n van het land. Ik woon inmiddels alweer bijna twintig jaar in Het Dorp. De eerste tien jaar riep ik: "Ooit ga ik terug!" Toen Prins en ik uit elkaar gingen, had ik de uitgelezen kans om inderdaad terug te gaan. Ik heb het niet gedaan. Ik wilde dat de jongens zelfstandig naar papa konden. Gewoon, omdat ik dat belangrijk vond.

Ik heb geen spijt gehad dat ik ben gebleven. Maar als deerntje van 16 jaar had ik een vakantiebaantje: Voor het plaatselijk energiebedrijf (dat had je toen nog) de huizen langs om de meters op te nemen. Werk waarvoor je niet al te intelligent hoefde te zijn, dus dat kwam goed uit. Ik had een vrij uitgebreide wijk. Ik had er schik van: Je kwam in alle huizen binnen en zo zag je nog eens wat. Zo ben ik toen voor het eerst (en tevens laatst) van mijn leven in een bordeel geweest.

Maar er was 1 straat waaraan ik mijn hartje toen verpandde. En die liefde is altijd gebleven. Soms rij ik er nog wel eens voor de lol doorheen. Net als ik soms, heel soms, voor de lol op Funda kijk. Nooit eerder zag ik een huis uit 'mijn straatje' te koop. Tot vandaag. Ik smelt hier gewoon.








Maar goed, dan had ik waarschijnlijk niet de zorg in moeten gaan, kijkend naar de prijs. En bovendien: Oudste zou ik nog wel meekrijgen, maar Jongste en Prins? 'kDenk van niet. Maar! Mocht ik de Staatsloterij winnen, ga ik soebatten, smeken en bidden. (Het huis koop ik dan gewoon alvast!)

Hoezee

Terwijl de mussen dood van het dak vallen, ik vijf dagen achtereen gewerkt heb, en passant nog een slopende sessie in de sportschool heb doorgebracht en de lavendel hier ontzettend uitvalt op zolder, heeft het er alle schijn van dat de vakantie dan toch in aantocht is! Vanavond nog 1 dienstje draaien, en dan ben ik bijna vier weken zo vrij als een vogeltje! Heerlijk!

Dit jaar hebben we besloten om geen vakantie te boeken, maar te kijken wat het weer doet. Het lijkt voorlopig redelijk te blijven, dus met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid blijven we gewoon in Nederland. Lang leve Google! Campings genoeg, nu nog op zoek naar een camping die aan de zware eisen van de pubermormels hier in huis doet. Vanwege het heerlijke weer ben ik eigenlijk al weken lang in vakantiestemming! Life is beuatiful!

Nieuwe oogst

Zeventien bossen lavendel hangen nu op zolder te drogen. De oogst was behoorlijk dit jaar. Iemand nog een ideetjes wat ik er zoal mee kan doen?

Emotioneel weekend

Wat een achtbaan aan emoties hebben we hier in Huize Prins & Eef beleefd, zeg. Hoewel.. Vrijdag is voor mij ook al weekend, maar toen waren er weinig emoties. Nou ja, er biggelden wel tranen over mijn rug, maar dat kan ook iets anders zijn geweest. Zout was 't wel in ieder geval.

Zaterdag om half zes kroop Prins uit de Echtelijke Sponde. Hij ging het hele weekend weer weg. Naar de cross. Voor het vierde weekend op rij. Maar dat heeft niets met mij te maken. Ik heb trouwens ook niet gemerkt dat hij vertrok. Nog steeds vrij emotieloos, zeg maar dus. Maar ik ontwaakte op het onsmakelijke tijdstip van 6.30 uur, omdat de fanatieke vrijwilligers van de triatlon dat een mooi tijdstip vonden om onze - en met ons een paar nabij gelegen straten- te baricaderen met dranghekken En een kabaal dat ze daarbij maakten! Mij hemel, zeg. Je zou haast denken dat ze dachten: "Wij vroeg d'r uit, iedereen vroeg wakker!" Ik had uiteraard alle ramen open staan, dus dat klonk lekker door. Dat bracht een hoop emoties in mij los. Ik kon mij nog net weerhouden om niet nakend voor het raam: "Wel hier en gunder, duizend bommen en granaten!" te gaan roepen.

Verder verliep de middag verder vrij rustig: De jongens allebei naar het triatlon-festijn (waar uiteraard van alles gratis was, dus die hebben zich helemaal klem gegeten in de suikerspinnen en popcorn. Ik zat heerlijk met een boekje onder de parasol te genieten van de rust.

Rond een uur of vijf toog ik naar het parcours, en jongens, jongens, wat een emotie daar. Het was natuurlijk voor geen meter te doen, met die nwijze temperaturen. Waar ik achteraf ook behoorlijk emotioneel van werd, is dat ik -op 1 na- alle triatleten waar ik voor kwam, heb gemist. GEMIST!! Is dat nou niet dom? De ene keer was ik bier halen, de andere keer stond ik gewoon te ouwehoeren, en het ergste was nog wel dat ik van 1 kampioen een flimpje zou maken, en dat hij voorbij liep, zonder dat ik dat in de gaten had! Met pet en zonnebril ziet men er toch anders uit, en ik ga niet zo goed om met getallen.. Was het nou 4233, 4134, 4333, of 4234? Nou ja, gelukkig heeft niemand mij dat erg kwalijk genomen. (Misschien hadden ze al niet zulke hoge verwachtingen in the first place?)

Vervolgens na afloop het dorp in. Dat verliep allemaal soepel en zonder incidenten. Alleen: Ik kreeg de kinderen maar niet te pakken. Heel vervelend, ook voor een moeder die vrij ruimdenkend is, maar blijkbaar toch last heeft van verlatingsangst. Jongste had ik op een gegeven moment wel weer te pakken, die was thuis, voelde zich misselijk (van al die E-nummers die hij naar binnen had gejast natuurlijk) en was niet meer van plan om naar Centrum te gaan. Prima, geen probleem. Ik had geen goed gevoel bij waar Oudste was. Die belde mij op, midden in het strijdperk van voorbij puffende triatleten, en vroeg of hij mocht logeren bij een vriendje. Het lijkt of hij er een antenne voor heeft wanneer hij mij dit soort zaken het beste kan vragen. Ik verbied hem niet veel, ik vind het heel belangrijk dat hij plezier heeft. Maar toch.. Enerzijds wil je hem vertrouwen, anderzijds.. Ik weet zelf ook nog best heel goed hoe ik er bij liep op 14jarige leeftijd (echt waar, dan is Oudste nog heilig) Ik heb hem nergens kunnen ontdekken in het Centrum (was ook behoorlijk druk) en ik had het idee dat hij gewoon zat te zuipen in zijn Keet (ook laatst die documentaire gezien over die keten in het Oost'n Van 't Land? Ik wel. Beter van niet) Ik smste hem, ik belde hem, ik smste nog maar eens.. Geen gehoor. Ik had er een heel erg vervelend gevoel van. En je weet.. Intuitie is een slechte raadgever.

Aan het feestgedruis kwam abrupt een eind door een enorme windhoos en een onweersbui. Met Jongste zat ik onder de carport te genieten van het schouwspel. Heerlijk om zo met je kind te zitten! (Ik hoefde niet te huilen, hoor)

De volgende dag was Oudste nog steeds nergens te bekennen. Bleek dat hij naar een naburig dorpsfeest was gegaan met zijn vriendje en diens ouders. Wat was ik boos! Hij denkt ook nergens bij na! Hem naar huis geroepen, en toen bleek dat hij geen telefoon bij zich had, en dus niet mijn oproepen en smsjes had genegeerd, zoals ik dacht. Schulbewust hoorde hij me aan, en beloofde vanaf nu altijd zijn mobiel mee te zullen nemen.

En'savonds.. De Wedstrijd. Ik hoef niet uit te wijden, maar wat een heftige reactie zag ik bij Jongste. Die zat wel al altijd in vol oranje ornaat te kijken, maar wat er allemaal los kwam toen Spanje dat doelpunt maakte, die in eerste instantie buitenspel leek te zijn.. Echt waar, The Excorcist was er een sprookje bij! Wat een vuilbekkerij richting scheidsrechter, ik was totaal verbijsterd. Mocht hij ooit zo talentvol blijken te zijn om op hoog niveau te voetballen, dat wordt door zijn reactie volkomen te niet gedaan. Het duurde een stief half uurtje, en toen kwamen de tranen. En die bleven komen. Wat stress heeft er in dat lijfje gezeten, en wat een verdriet kwam er uit, ik was wederom verbijsterd, en mijn moederhart brak. Vreselijk. Nou ja, over vier jaar nieuwe kansen. Laat Van Marwijk het dan maar doen. Dat is ie bijna aan Jongste verplicht. En aan al die andere teneergeslagen oranjefans.

Ik ben echt zo iemand die dan zegt: Tweede van de wereld is toch ook heel goed! Maar die zin schijnt het niet zo goed te doen..

Triatlon: driewerf Hoera!

Morgen staat heel Het Dorp op zijn kop. Met de auto kun je d'r niet in, en ook niet uit. Met de fiets is't ook al niet gemakkelijk. Zelfs lopend kom je heel wat horden tegen onderweg. Maar geen enkele Dorpenaar hoor je klagen. 'Tis al voor de tigste keer dat Het Dorp in de ban is van het triathlon-virus.

De winkels gaan dicht, en de straten zijn drukbevolkt. Allemaal komen ze kijken naar de sportievelingen die zich uit de naad werken. Her en der langs het parcours nestelen mensen zich onder een tentje met bier, het deelnemerskrantje, en muziek. Hier en daar ook een barbecue, skottelbraai en al wat dies meer zij.

Da's leuk, als je als sportieveling langs komt hollen/ fietsen. Ik weet dat, want I've been there. Elke zichzelf respecterende Dorpenaar doet eenmaal mee met de triatlon. (Het handelt zich hier overigens om een achtste of een kwart triatlon, voor de duidelijkheid.) Als je jaren langs het parcours staat, dat wil je de klus gewoon een keer klaren. Een jaar of 6 terug is het alweer dat ik voor het eerst meedeed.

Ik werkte destijds op een internaat, waar we lange dagen moesten maken. In het weekend een 24-uurs dienst (slaapdienst inclusief) was niet gek. Ik kan me er nu ook geen voorstelling meer van maken, maar wat ik toen soms deed, voorafgaande aan zo'n lange dienst, was het volgende.
De wekker ging af om 6.30 uur (Dat alleen al! In het weekend!) Ik stapte op mijn kekke wielrennersfietsje, die ik voor een paar euro van een bevriende fietsenmaker had gekocht. Ik fietste een kleine twintig kilometer, met daarin een helling van 10 %. Dat is steil! Weer thuis gekomen, smeet ik de fiets achter het huis, en rende er een kilometertje of vijf achteraan. Als dat klaar was, sprong ik onder de douche, ontbeet heel verantwoord met veel vers fruit erbij, poetste mijn tanden, en stapte in de auto om keurig om 8.45 uur met een stralend gelaat mijn collega's te ontmoeten, die met een brakke kop van het kroegtijgeren van de dag ervoor aan tafel hingen.

Mijn hemel, wat had ik toen een conditie! Ik word al moe als ik er aan denk! (Niet dat dat ineens kwam, die conditie. Ik weet nog goed de eerste keer dat ik die 10% helling nam. Eenmaal boven, stond er druk op AL mijn lichaamsopeningen. Ik dacht dat ik ter plekke zou sterven) Ik had niet getraind voor het zwemmen, want dat kan ik toch voor geen meter. Trouwens: Heb je wel eens met een triljoen volwassenen in een bad geprobeerd baantjes te zwemmen? Die uiteraard allemaal de andere kant op gaan dan jij wil? Ik dacht dat ze het bad op Golfslag hadden gezet. Tot ik bedacht dat die stand op heel het bad niet zat. Dus veel tijd had ik daar niet op te winnen. Maar my God! Wat had ik een gelikte tijd! En dat terwijl ik mij bij het fietsen en lopen de hele tijd inhield! Want ik was steeds bang dat ik ter aarde zou storten, omdat ik te snel te veel gas had gegeven. En dat wil je niet hè, voor een tribune waarop duizenden dorpsgenoten je life EN op drie verschillende schermen (en dus invalshoeken) kan zien.

Drie jaar daarna had ik al drie jaar niet meer gesport, en dus een conditie van nul komma nul. Ik dacht: Kom, ik schrijf mij maar weer eens in. Dan heb ik een stok achter de deur, en bovendien: de kans dat ik meteen word ingeloot is uiterst klein. Zoveel inschrijvingen en zo weinig plaatsen (500 maar). Maar natuurlijk werd ik directs ingeloot. En kon ik mij er niet toe zetten om te gaan trainen. Wat ik dus ook amper gedaan heb.

Laat ik het zo zeggen: Ik heb de finish gehaald, maar met de tong op de schoenen en kramp in mijn kaken van het lachen naar al die duizenden Dorpsgenoten, alsof zij niet vanzelf zagen dat het voor geen meter ging. Ik dacht: Nooit weer. En daar hou ik mij aan!

Maar natuurlijk ga ik morgen de helden wel aanmoedigen! Met een biertje in de ene, en een sigaretje in de andere hand. Zullen ze leuk vinden!

Oranje-koorts

Wat doet een moeke waarvan de Grote Zoons beiden naar maatjes zijn om voetbal te kijken? En waarvan De Prins Op 't Witte Paard ook naar een vriendje is om voetbal te kijken? En die niet van voetbal houdt, maar Onze Jongens natuurlijk wel een warm hart toedraagt? Maar gewoon geen geduld heeft om 1,5 uur te gaan zitten kijken? Die verft d'r haar (nee, niet oranje), neemt een voetenbadje, een maskertje en een uitgebreide scrub onder de douche. Gelukkig heb ik het net 2-1 horen worden op de radio, dus dit alles met een blij gemoed.

Na het douchen heb ik ui-te-raard wel een oranje handdoek gebruikt!

Edit: Ennnn: 3-1! Hoezee ende hoera! Ik doe een dansje in de kamer! Jeuh!

Kriebels

Nu ik al meer dan een jaar geleden ben afgestudeerd, en dus niets méér om handen heb dan mijn werk (Nou ja, twee alles van zich afsmijtende zoons en de was, de poets, koken, strijken, ramen lappen en meer van dat soort Nuttige Bezigheden), en ik helemaal ben uitgebuikt na drie-en-een-half jaar buffelen, wordt het tijd dat ik op zoek ga naar een hobby. Een HOBBY? Ja.

Het is echt niet zo dat ik mij verveel, hoor. Maar ik moet zeggen dat ik van al dat lezen dat ik doe (heerlijk onder de parasol, met een glaasje prik/wijntje/biertje/ kop koffie) zo langzamerhand bijna eelt op mijn kont begin te ontwikkelen. Om de ledigheid te compenseren, probeer ik wel 2 à 3 keer per week naar de sportschool te gaan, maar toch... er ontbreekt iets in mijn leven.

Rond pasen heb ik op internet wat creatieve styropor eieren gevonden en deze ook gemaakt. Leuk om te doen, leuk om naar de te kijken en leuk om weg te geven (natuurlijk geen foto's van gemaakt). Toen ik op het werk van locatie wisselde, heb ik voor al mijn achterblijvende collega's een lavendelzakje gemaakt, met zelfgeplukte en gedroogde lavendel uit eigen tuin er in. De zakjes zelf waren van een oud laken, met daar op een afbeelding van internet geplukt, geprint op transfer-papier en op de zakjes gestreken. Al zeg ik het zelf: 'tZag er leuk uit en werd met veel genoegen ontvangen.

Nou, tot zover mijn creatieve geschiedenis van de laatste tijd.

Vroeger, toen de jongens het nog niet kon schelen wat ik ze aan trok, maakte ik veel kleren voor hen. Met als klap op de vuurpijl een ingewikkelde winterjas voor Jongste, die hij twee jaar met veel verve heeft gedragen en die goed zat, er leuk uit zag, en ook nog eens niet zomaar uit elkaar viel. Toen een paar jaar later op de basisschool een groot ridder- & jonkvrouwenfeest werd gehouden, heb ik samen met schoonmoeder-lief twee ridderpakken gefabriceerd.



Ziet er niet gek uit, toch? Nu wil ik weer terug naar dat creërende, dat scheppende. Maar. Waar begin ik, he? De jongens hoef ik niet meer met zelfgemaakte kleren aan te komen. Ik heb begin dit jaar wel een jurk en een truitje gefabriceerd voor mezelf, maar om de één of andere reden draag ik die helemaal niet. Er ligt nog een mooie lap paarse wolvilt te wachten om in een herfstjas getoverd te worden, maar het begin komt niet. (Trouwens welke idioot gaat daar nu met deze temperaturen mee aan de slag??!)

Maar nu moet het maar eens gebeuren. Gisteren heb ik bij de bieb weer eens twee Knip's gehaald, en morgenvroeg ga ik eens een kijkje nemen op de stoffenmarkt. Misschien krijg ik wel weer inspiratie..!

Leve het Ballerinadoekje

Mooi weer, wat raak je er snel aan gewend. Het is vanzelfsprekend dat je de was buiten kunt hangen. Maar: er is veel minder was dan in de winter, zonder die dikke truien en lange broeken.

Gisteren moest het maar weer eens gebeuren. Nadat ik twee wassen had opgehangen, ging ik boodschappen doen. Niet omdat ik dat nu zo leuk vind, maar gewoon, omdat met twee allesetende pubers in huis, je vrij snel door je voorraad bent.

Alles ging aardig goed, tot ik bij de kassa kwam. Het kassameisje sloeg mijn kratje bier aan, en merkte op dat deze vanaf morgen in de aanbieding is, bij € 25,- aan boodschappen. Een nanoseconde overwoog ik om alle boodschappen dan maar weer terug te zetten in de schappen. Maar dat is naturlijk niet te doen, dus met een zure glimlach betaalde ik de volle mep.

Bij het uitpakken van de boodschappen ontdekte ik dat er een ei was gesneuveld, waarbij hij al zijn eiwit en -geel welig had verspreid door de hele boodschappenkrat. Tuurlijk. Vervolgens begon het te regenen, waarbij de was die buiten hing uiteraard nog niet droog was, en ik alles in de droger cq droogrek binnen kon doen. Ik keek om mij heen en merkte voor het eerst de enorme ravage op die er in huis was. Tja, als moeder de vrouw ook een paar dagen achter elkaar aan het werk is, ruimt de zooi zich niet vanzelf op. Toen mij in een half uur zoveel tegenspoed overkwam, zakte mij het hoofd moede tussen de schouders. En toen moest mijn werkdag nog beginnen.

Gelukkig is de rest van de dag zonder noemenswaardig gedoe verlopen, en kwam ik moe, te laat, maar voldaan thuis na een volle werkdag. Vandaag heb ik de hele dag vrij (wat zeg ik? Ik heb al weekend!), dus ga ik maar met mijn ballerinadoekje door het huis en de tuin onkruidvrij maken, heerlijk!

(nou ja, heerlijk... als alles klaar is, dan he)